موجودترین بخش زندگی ، روز است .

روز است که هر روز ، می بارد روی سرمان ، کف دستمان ،

توی دهانمان و برای این بارش مدامش است که رنگین کمان پشتش

را هرگز ندیده ایم !

می ایستم ، سر بلند می کنم ، دست بالا می گیرم و دل می سپارم به

چِک چِک ِهمیشه اش ..

و می دانم رنگین کمان ؛ بی قراری های یکدستی ست که در چشمم برآمده ~

..

امروز ؛ حلقه ای دیگر بر تنه ی شناسنامه ام تنید و تبر لاغرتر شد در

وسوسه ی زخم زدن !

..

آهای ¤¤¤¤¤ !

یادت هست آن روز که انتگرال دوگانه ی سه نقطه می گرفتی و

موجودترین بخش زندگیت داشت جان میگرفت ؟ ..

همان وقتی که کوه ِ بی قله ای تصویر میکردی برای صعود ، آسمان

کوک شد تا تمام روزهای امروز برف ببارد ..

امروز ، روز ِ من است .

روز ِ من مبارک .

"

و آنگاه خود را کلمه ای می یابی که معنایت منم

و مرا سینه ای که دلم تویی

و خود را معبدی که راهبش منم

و مرا قلبی که عشقش تویی

و خود را شبی که مهتابش منم

و مرا شمعی که پروانه اش تویی

و خود را انتظاری که موعودش منم

و مرا قندی که شیرینی اش تویی

و خود را هراسی که پناهش منم

.

.

سرت را تکان می دهی و می گویی :

نه ! هیچ کدام .

هیچ کدامِ این ها نیست ، چیز دیگری ست .

یک حادثه ی دیگری و خلقت دیگری

و داستان دیگری ست

و خدا آن را تازه آفریده است .

"